Dökme · Eylül 20, 2021

içi boş kutu gibiyim

5
(1)

karımdan ayrılıyorum
7sene önce herşey çok güzeldi güzel bi kadınla evlendim mutlu bi evlilikti başlarda
sonra ilk senesinde benim için zor geçti..sonra niye birtek ben zorlanıyorumki diyip bende onu zorlamaya başladım..kızmaya bağırmaya ona değiştirmeye çalıştım..aslında güçlü olabilseydik keşke ilk yıllarda bitirseydik..ama olmadı zaman geçti bir oğlumuz oldu dünyalar tatlısı..sonra benim işlerim rast gitmemeye başladı: oysaki çok yalvarmıştım allaha.. işyerim olucaktı çok dua ettim hayırlısıyla olsun allahım hayırlısı ise bu işi kurup başına geçim diye..ilk zamanlar fena değildi sonraları metrobüsle gidip gelirken panik atak geçirmeye başladım. okadar sıcak oluyoduki sanki metrobüs soyunsam da fayda etmicek gibi,, daraldıkça daraldım her geçen gün ve bi gün geldi artık binemedim metrobüse..ortağım beni almaya başladı,gün geçtikçe herşey zorlaştı işler kötüye gitmeye ben zorlanmaya başladım derken:artık bu korkular ve işlerin kötüleşmesi yüzünden işi bıraktım..ev serüvenim başlamıştı oğlum yavaş büyüyor annesi işe dönmeye hazırlanıyordu..artık oğlum ile ben ilgilenmeye başlamıştım korkularım da hala sürüyordu,minübüse binmeye bile korkuyordumsıcak basıyordu hemen inip yürümek istiyordum.karım çalışıyo ben ise evde çocuk bakıyordum,hem bu zoruma gidiyordu hemde hastalık beni bırakmıyordu.2 yılevde kaldıktan sonra işe başlamıştım..hala işe gidip gelrken minibüste korkularım azıyordu..eskisi gibi değildi ama zordu, işimde zordu..depocu olmuştum beni okadar zorluyorduki bu iş 1sene sonra işi bırakmak zorunda kaldım..eşim ile hala kavgalarımız devam ediyordu..o mutsuzdu aslında bende evlilik düşündüğümüz gibi olmamıştı. o güçlüydü farklı şeyler yapmak tan hoşlanıyordu ben se korkularıma yenik düştüğüm için hayal kırıklıkları yaşıyordum ve yaşatıyordum. ama onun da sevgisiz oluşu daha dakötüyr götürdü herşeyi. ve 1 yıldaha ev maceram başlıyordu, çocuk ile ilgilenmek evde işe yaramaz biri gibi oturmak beni dahada kötüleştirdi. oğluma bağırmaya kızmaya sinirlenmeye onu ağlatmaya başlamıştım artık ve eşim ile artık işler yolunda gitmemeye başla dı .1 senesonra bir iş bulmuştum.bazı şeyler yoluna girecekti mutlu olucaktım para kazanıcaktım,evime oğluma birşeyler alabilecektim bir erkek gibi..ama 2 hafta sürdü..covid-19 belası herşeyi altüst etti. bütün korkular tekrar gelmişti sadece farklı bi senaryoyla. dışarı çıkmaktan korkar hale gelmiştim.bu korkuları onlarada fazlasıyla yansıtmaya başlamıştım. herşey ama herşey daha kötü olmaya başladı.pandeminin 4.cü ayında annemi kaybettim. ve sanki hayat benim üzerime oynuyor gibiydi. ben mutsuz olayımda ne olursa olsun der gibi hayat benimle uğraşıyor gibiydi. en sonunda eşim evden ayrıldı ve şimdi yani bugun ayrılığın,boşanmanın bir adımı atıldı 3 gün sonra bir araya gelip nasıl hareket edeceğimizi konuşacağız..ve bu gün okadar çok üzüldüm o kadar gözyaşı döktüm ki kaderime isyan ede ede. ve sordum neden ben neden bennnn. cevap yok ve artık hiç bir umudum kalmadı yarına dair.. boş bir kutu gibiyim o yüzden.
yıkılmış bir ev gibi
durmuş bir saat gibi
rengi solmuş kurumuş bir çiçek gibi
son bir şans daha istiyorum kendim için. bu hayatın güzel bir yanını yakalayıp hayatıma sokmak için
son bir şans

Bu dökmeye puan verin!

Puan vermek için yıldıza tıklayın.

Ortalama puan: 5 / 5. Toplam puan: 1

Henüz puanlanmamış! İlk puanı siz verin.

Bu dökmeyi paylaşın