Dökme · Temmuz 27, 2021

kendimden nefret ediyorum

3.5
(2)

anlatmaya içimi dökmeye nereden başlayacağımı bilmiyorum. ama bi yerden başlamak lazım. ben kendimi bildim bileli içime kapanık sessiz biri oldum. pek kimseyle konuşmazdım. e doğal olarak da çok arkadaşım yoktu. yalnızdım. okulda hoca biriyle eş olmamızı istediğinde aşırı gerilirdim çünkü ciddi anlamda arkadaşım yoktu. arkadaşım olanlar da benimle küstü. nedenini bilmediğim bi şekilde benimle konuşmuyorlardı. sonra şeyi fark ettim. kendim olduğumda kendim gibi davrandığımda insanlar beni sevmiyordu. ben de kendim olmayı bıraktım. tanıştığım insanların sevdiği şeyleri yapmaya, onların dinlediği müzikleri dinlemeye, izledikleri şeyleri izlemeye başladım. bu sayede arkadaşlarım oluyodu. ben de böyle yapmaya devam ettim. evet iyi bi şey değildi ama böyle yaptıkça insanlarla konuşacak bi şeylerim oluyodu. insanlar beni seviyodu ya gerisi önemli değildi. neden insanların beni sevmesi bu kadar önemliydi neden sevgiye bu kadar muhtaçtım? bilmiyorum. bu sayede arkadaşlarım oldu. hatta mükemmel bi arkadaş grubuna sahip oldum. ilk defa kendimi bi yere ait hissettim. ilk defa sevildiğimi dışlanmadığımı hissettim. tabii daha önce hiç böyle olmamıştı. bu sefer de kaybetme korkum başladı. gerçi kaybetme korkum hep vardı sadece açığa çıktı ve fazlalaştı. terk edilmekten arkadaşlarımın beni bırakmasından yine yalnız kalmaktan korktum. eskisi gibi olmasından korktum. içimde bi ses sürekli beni sevmediklerini benimle arkadaş olmak istemediklerini söylüyordu. çünkü arkadaş oldukları sevdikleri kişi asıl ben değildim. onlardan, tanıştığım insanlardan çaldığım kişiliklerin bi karışımıydı. gerçek beni tanısalar yine severler miydi? peki gerçek ben kimdim?

Bu dökmeye puan verin!

Puan vermek için yıldıza tıklayın.

Ortalama puan: 3.5 / 5. Toplam puan: 2

Henüz puanlanmamış! İlk puanı siz verin.

Bu dökmeyi paylaşın