Dökme · Nisan 6, 2021

Paylaşmak

0
(0)

Liseden mezun olana kadar insanlarla az çok bir şeyler paylaşırdım. Genelde anlattıklarını dinler, bazen ben de sıkıntımı, düşüncelerimi ifade ederdim. Neredeyse 6-7 yıldır hiç kimseyle, hatta beraber yaşadığım çekirdek ailemle bile hiçbir şey paylaşamıyorum. Bir şeyler ters gidince kimseye söylemeden tek başıma üzülüp tek başıma çözmeye çalışıyorum. Çözemezsem de yine kimseye danışmadan bırakıp üzülmeye devam ediyorum. İnsanlarla iletişim kurmak, onlarla kişisel bir şey paylaşmak düşüncesi bende fobi haline geldi. Sanki insanlar gerçekten benimle sohbet etmek istemiyormuş da ben bunalayım diye kasten rahatsız olduğum şeylerden bahsetmeye çalışıyorlarmış gibi hissediyorum. Biraz şahsi bir şey sorulunca kaybolmak, hiçliğe karışmak istiyorum. “Nasılsın?” diye sorulunca sadece “İyiyim.” diyorum; karşı tarafa sormuyorum, çünkü sorarsam sohbetimiz uzar ve bunu istemiyorum. Dört aydır dersaneye gidiyorum; koca dersanede on beş kişi bile yokuz. Yine de kimseyle konuşmadan gidip geliyorum, kimsenin ismini bilmiyorum. İnsanlar beni tanıyacak, yanlışlıkla birileriyle samimi olacağım diye ödüm kopuyor. Ölene kadar kimseyle konuşmadan yaşayabileceğimi, bunun benim için sorun olmadığını fark ettim ve bu beni biraz üzdü. Çünkü tanıdığım kimse böyle değil.

Bu dökmeye puan verin!

Puan vermek için yıldıza tıklayın.

Ortalama puan: 0 / 5. Toplam puan: 0

Henüz puanlanmamış! İlk puanı siz verin.

Bu dökmeyi paylaşın